De derde ronde

Na mijn deelname aan Masterchef, waarvoor toch eigenlijk gold dat je echt moest weten dat ik het was, die achter een succesvolle kandidaat stond te koken, had ik de indruk dat ik nog recht had op ongeveer 14 minutes and 57 seconds of fame. Ik kreeg een mail van Masterchef, dat ik me kon aanmelden voor het tweede seizoen, maar daar had ik eerlijk gezegd niet zo'n zin in: los van de lichte zuurheid die ik aan de oorspronkelijke afwijzing had overgehouden, vond ik dat het programma over van alles ging, zoals de ego's van juryleden, wie het hardste kon rennen naar een tafel met ingrediënten en broodnodige volwassingswordingsprocessen van hele kinderachtige kandidaten, maar echt daadwerkelijk koken leek soms eerder bijzaak dan het doel van het programma. En op het andere net was Topchef, waarbij er heel weinig back story over de deelnemers werd gegeven, want de beschikbare zendtijd werd besteed aan opdrachten, masterclasses en workshops over productkennis. Mijn plan was dus ook om niet meer te proberen aan Masterchef mee te doen, maar mijn ambities dit keer op Topchef te richten, en als dat ook niet zou lukken, dan ging ik gewoon weer lekker in de publiciteitsvrije luwte koken.

Net als bij Masterchef begon ook dit avontuur met het invullen van een internetformulier - dat lijkt gemakkelijk, maar ik kan heel slecht vragen beantwoorden als 'Waarom ben jij de volgende Topchef?' en heb de neiging om dan dicht te klappen, het formulier dicht te klikken en online schoenen te gaan kopen. Uiteindelijk heb ik me er, met veel coaching van vriend B, doorheen geslagen, en had dat zo goed gedaan dat ik binnen 24 uur al de tweede ronde had bereikt: een telefonisch gesprek met een medewerkster van Topchef, waarin vergelijkbare vragen werden gesteld, maar in een gesprek doe ik het kennelijk aanzienlijk beter dan in een formulier, want ik werd gelijk uitgenodigd voor weer een volgende ronde, een heuse screentest in het Mediapark in Hilversum (toch ook een locatie waar je maar net levend vandaan moet zien te komen): gedurende 15 minuten werd ik gefilmd terwijl ik vertelde over mijn culinaire ambities en mezelf zo enthousiast mogelijk probeerde te profileren als een van de best mogelijke vertegenwoordigers van de provincie Zuid-Holland. Als ik de volgende ronde haal, moet ik vaardighedenauditie doen bij Robert Kranenborg en Julius Jaspers - en dan gaat het echt over koken, dus dat is een ronde waar ik heel veel zin in heb!

De jonge ondernemer M/V

Voor de tweede keer in de geschiedenis van de mensheid was onze school de gastheer van het project 'Ondernemen, iets voor mij?', dat we dit jaar, uit schaamteloze zelfpromotie, hebben omgedoopt in 'Novum Business Challenge'. Leerlingen uit 5V van zes scholen hebben in het kader van de vakken Economie en Management & Organisatie een product (of een dienst) ontwikkeld en daarvoor een volledig businessplan geschreven, compleet met financiële onderbouwing. Een jury van deskundigen (bestaande uit twee docenten en een bovenschools manager, onder leiding van Jeroen Smit) had uit ongeveer 30 inzendingen een selectie gemaakt van de beste tien plannen, en die mochten tijdens de finale een presentatie verzorgen. Vorig jaar was ik ook al betrokken bij de organisatie van de dag, in de eerste plaats omdat collega B de leiding had en ik nooit te beroerd ben hem een handje te helpen, maar vooral omdat ik de afwijking heb dat ik het ontzettend leuk vind om dit soort evenementen op poten te zetten; dit jaar heb ik weer geholpen met de praktische aspecten van de dag, maar doordat ik het tegenwoordig zelf zo druk heb met mijn eigen bedrijf had ik nu ook een iets meer inhoudelijke interesse in de presentaties dan vorig jaar.

De plannen die door de jury finale-waardig waren geacht waren heel verschillend en varieerden van een hamburgerhouder, via een lifestyle-invullings-service en een computerondersteuningsbedrijf voor bejaarden, tot mooie basketbalkleding voor dames - allemaal dingen die er in de vorm zoals gepresenteerd nog niet waren. Als startend ondernemer heb ik me vrolijk gemaakt om de enorme salarissen die de jonge ondernemers zichzelf al in het eerste jaar van hun bedrijf meenden te kunnen toekennen - mijn ervaring is heel anders (als je al blij bent dat de vrienden van de Belastingdienst €46 overmaken zegt dat genoeg, denk ik). Een groepje had meer computers op de begroting dan medewerkers in het bedrijf, terwijl een ander team zich misschien iets te druk had gemaakt over de afschrijving van een puntenslijper. Gelukkig hebben bijna alle groepen een goede presentatie verzorgd - en ik was ook ontzettend trots dat een van de twee teams van onze school die hun plan mochten presenteren de eerste prijs wist te pakken, en dat op spectaculaire wijze, met een Prezi, alweer een kittig programma dat ik niet beheers en dat ik overigens vooralsnog eerder kittig dan waardevol vind. De MAD-bag, een tas met een flexibel LED-scherm als voorkant, zodat iedereen zijn eigen tas kan ontwerpen en aanpassen naarmate zijn gemoedstoestand, behoefte of interesse verandert, is een product dat echt past bij onze tijd en daarmee de terechte winnaar. En dan is het bijna jammer dat geen van de leden van het winnende team daadwerkelijk zin heeft om als ondernemer aan de slag te gaan - want hoe ga ik dan nu aan zo'n spectaculaire tas komen?

Het goede doel

Er zijn wat mij betreft weinig dingen leuker dan koken, maar misschien geldt dat wel voor koken met pubers: de soms tomeloze energie waar ik in de klas doorgaans eerder last dan plezier van heb is in de keuken een genoegen. Ik heb op school wel eens een cursus Thais koken gegeven, en het enthousiasme waarmee de kinderen voor hen onbekende ingrediënten en gerechten proeven, gecombineerd met de trots die ze overduidelijk voelen als er een maaltijd op tafel staat die zij zelf gemaakt hebben, is voor mij echt inspirerend. Op 28 april was er op school een activiteitendag, waarbij ouders workshops en een diner konden kopen ten bate van het Alpe d'HuZes-project. Het is namelijk de bedoeling dat onze leerlingen enorm veel geld binnenhalen voor het KWF door in twee teams een of meerdere keren de Alpe d'Huez met de fiets te beklimmen, maar om dat te kunnen doen is natuurlijk van tevoren ook geld nodig. En ik kan niet fietsen, althans, ik kon vroeger prima een keer per dag mezelf de berg van Maastricht naar Cadier en Keer opslepen, maar daar ligt hoe dan ook niet mijn kracht; vandaar dat het me een beter idee leek om (natuurlijk geheel vrijblijvend) de diensten van spooons at home aan te bieden, zodat ik, samen met een dreamteam van leerlingen en een collega, een diner van vier gangen voor in ongeveer 40 man heb bereid.

Op het menu stonden een salade van avocado, rode biet en chèvre, een soep van geroosterde pompoen, lamsbout met honing-tijmsaus, geserveerd met bloemkoolpuree en sperziebonen, en chocoladetaart met frambozensaus en vanille-ijs. Mijn onvermoeibare collega wiskunde, die haar hele ziel en zaligheid in het project heeft gestopt, had het samen met een tweetal dames uit de zesde klas het voor elkaar gekregen om zo goed als alle ingrediënten voor het diner helemaal gratis bij lokale winkels los te peuteren, zodat de totale opbrengst van het diner in de Alpe d'HuZes-pot konden. Ik had een keukenteam, een afwasteam en een bedieningsteam, die allemaal op een heel prettige manier met elkaar samenwerkten, en als een van de teams even leek in te zakken, wisten de andere teams wel hoe ze de energieniveaus weer konden opkrikken. Wat ik ook heel fijn vond, was dat ik het opmaken van de borden maar een keer voor hoefde te doen, en dan namen de keukenmensen het gelijk over, zodat ik me dan weer met andere dingen bezig kon houden. En na afloop bleef iedereen eigener beweging net zo lang helpen schoonmaken tot de keuken weer helemaal brandschoon was. Ik vond het echt een genoegen om zo met de leerlingen samen te werken - en dat ik door het diner een vinkje op mijn 101 dingen-lijstje kon zetten (ik wilde €100 voor het goede doel ophalen, en het diner heeft een ruime €1000 binnengebracht), was mooi meegenomen, maar nog niet eens het allerbelangrijkste.

Nog een kijkje in de keuken

Van de stage die ik bij Beluga heb gelopen heb ik ontzettend veel geleerd, zonder dat het dingen zijn die ik in mijn dagelijkse kookpraktijk zal kunnen toepassen. Dat vind ik helemaal niet erg, overigens, en al helemaal niet zonde van de tijd. Ik zie gewoon niet op een doordeweekse dag grote bakken ganzenlever of truffels voorbij komen, dus de skills die ik op dat terrein heb geleerd zijn weliswaar fijn om achter de hand te hebben, maar voor het thuisrestaurant leek me een ander soort stage ook heel leerzaam, en wel een stage in een kleine keuken, met weinig personeel, en een aantal extreme piekmomenten. Gelukkig bood Fred Boutkan, die Michel en ik al jaren enthousiast volgen naar waar hij ook gaat werken, en die nu de chef is van Proeverij De Dames in Leiden, me de kans om twee dagen bij hem in de keuken mee te draaien. Hij waarschuwde me nog dat het heel anders zou zijn dan bij Beluga, maar dat vond ik juist een pré en gelukkig was het ook zo: we stonden met 3 à 4 man in de keuken (in tegenstelling tot de brigade van 12 tot 14 in Maastricht) en er was geen afwasser - dat zou Hans van Wolde niet overkomen. Het waren warme dagen, zodat het terras helemaal vol zat, met mensen die wilde snacken en mensen die een volledig diner wilden, en er waren meerdere groepen, die allemaal zo'n beetje tegelijkertijd van een proeverij wilde genieten.

Ik heb van begin tot eind genoten van de culinaire achtbaan waarin ik terecht was gekomen. Anders dan bij Beluga kreeg ik bij De Dames echt eigen gerechten om te maken, soms een recept dat ik alleen maar na hoefde te koken, zoals cheesecakes, maar de gamba's mocht ik geheel naar eigen inzicht bereiden. Bovendien was ik verantwoordelijk voor de amuses en de voorgerechten van het menu - het werd een keer voorgedaan, maar daarna moest ik het ook echt zelf doen. En ik telde echt mee in de keuken: de chef overlegde hier en daar dingen met me, zoals welke saus hij bij de entrecôte zou serveren, en ik was apentrots toen hij mijn voorstel overnam en daadwerkelijk een limoenhollandaise ging 'tikken'. De totale chaos die op sommige momenten onvermijdelijk was in de kleine keuken waarop veel menudruk stond vond ik eigenlijk nog het meest inspirerend en leerzaam, want ik heb nu gezien dat je, als je stug door blijft koken en je niet gek laat maken, uiteindelijk gewoon alles op tafel kan krijgen en je een heel terras, hoe overvol het ook lijkt, met tevreden klanten kan hebben. De sfeer in de keuken was erg aangenaam en er werd, net als bij Beluga, veel gelachen - dat plezier zal ongetwijfeld afstralen op wat er geserveerd wordt. Het leukste vond ik nog dat ik de volgende dag, toen ik met Michel even een glaasje wijn ging drinken op de terrasboot bij De Dames, mijn pikante gamba's voorbij zag komen. En de entrecôte met limoenhollandaise en asperges hebben we chez nous ook maar even op de kaart gezet.

In de lift

Een van de lange lijst cursussen die ik bij de Kamer van Koophandel zou gaan volgen was de 'Marketing voor starters', en dat is iets dat ik hard nodig had: ik vind namelijk ergens dat een goed product zichzelf zou moeten verkopen, maar dat kan natuurlijk pas als de beoogde koper weet dat het product er is, en dat kan hij alleen maar weten als ik hem er op gelikte wijze op attendeer. Tijdens deze cursus, die tot mijn vreugde werd gegeven door het duo Theo Vrolijk en Margreet Niemansverdriet, moesten we oefenen op onze 'elevator pitch'. We kregen precies 1 minuut kregen om onszelf en ons bedrijf voor te stellen, zodat we, als we een potentiële klant in een lift zouden tegenkomen, voordat de schuifdeuren weer opengingen onze marketingslag zouden hebben geslagen. Het blijkt toch een lastig genre, zo'n pitch - een man hield een goedbedoeld verhaal van 3 minuten waaraan ik van begin tot einde geen touw kon vastknopen (hij doet iets met chemische spullen, denk ik) en een jongedame die zichzelf als tekstschrijfster in de markt wil zetten diskwalificeerde zich (in elk geval voor mij) volledig door zo goed als alles wat ik irritant vind in het moderne taalgebruik in een monsterlijke zin te persen: "een aantal bedrijven hebben behoefte aan transparante taal naar de klanten toe en als tekstschrijver zijnde voorzie ik in die behoefte." Mijn eigen elevator pitch was in die zin een succes dat de deelnemers aan de cursus gelijk allerlei vragen aan me hadden - en een wervend praatje dat interesse genereert lijkt me te doen waar het voor bedoeld is.

Intussen ben ik zelf erg druk bezig met pogen de interesse van potentiële klanten op te wekken. Ik heb inmiddels een kek logo, een leuke bedrijfsnaam (waarbij ik 'leuk' definieer als 'grappig, maar niet hilarisch'), prachtig briefpapier, flitsende visitekaartjes en mijn website is ook online gegaan. Hoewel ik doorgaans iemand ben die weinig moeite heeft om in korte tijd tekst te genereren, viel het schrijven van de teksten voor de site me behoorlijk zwaar, en pas toen degene die het design voor het bedrijf voor me doet voorstelde dat ik een tekstschrijver zou inhuren, kreeg ik ineens de geest (want in het licht van mijn recente traumatische ervaring met die beroepsgroep was dat nog wel het laatste wat ik zou doen) en heb ik in korte tijd mijn hele website volgeschreven, with a little help from my Internet-friends zelfs inclusief een pagina in het Engels. Ik heb ook al een klant gehad, maar mijn eigen Algemene Voorwaarden verbieden mij daarover te schrijven. Hoe ik de volgende stap in de richting van de wereldheerschappij op culinair gebied ga zetten is mij nog niet geheel duidelijk, maar spooons at home is nu in elk geval echt in business!

Juridische zaken

Deze week mocht ik weer op cursus bij de Kamer van Koophandel, op woensdagavond van 19 tot 22 uur (je vraagt je toch af wanneer die mensen eigenlijk eten). Dit keer was het onderwerp 'Juridische zaken voor starters', dus ik had me mentaal voorbereid op een avond vol spanning en sensatie. Na het traditionele voorstelrondje, waarbij het hoogtepunt dit keer werd aangeboden door een meneer die van plan was in restaurants chefs te gaan scholen in de Ayurvedische kookprincipes, begon de cursus met een presentatie over rechtsvormen, het handelsnaamregister en de flexibilisatie van het BV-recht, waarna het stokje, of eigenlijk de Powerpoint-afstandsbediening, werd overgenomen door een snelle jurist van een echt advocatenkantoor, die ons duidelijk maakte dat we moesten zorgen dat we alles wat we deden of lieten in onze Algemene Voorwaarden helemaal dichtgetimmerd hadden, omdat anders hij of een van zijn confrères onze prille bedrijfjes echt helemaal zonder enige scrupules tot de grond toe stuk zou maken. Het bloeddorstige geknik van het aanvankelijk schattig ogende meisje, van wie ik dacht dat ze alleen maar mee was om de indrukwekkend dikke boeken van de jurist vast te houden, boezemde me nog veel meer angst in, zodat ik me plechtig voornam om mezelf tegen zowel juridische ongemakken als juristen te beschermen en serieus met mijn voorwaarden aan de slag te gaan. Bovendien heb ik in de pauze uitgebreid gesproken met iemand die een potentiële klant bleek te zijn, met een netwerk dat ik volgaarne zal aanboren, dus al met al was het zeker geen verloren avond.

Die Algemene Voorwaarden stonden voor dit weekend op het programma. Gelukkig is het niet de standaardprocedure om die dingen helemaal zelf uit het niets op te stellen: ik heb een aantal Algemene Voorwaarden van vergelijkbare bedrijven vergeleken en het merendeel van de voorwaarden is gewoon, inclusief spelfouten, van anderen overgenomen. Ik heb een soort mega-fusie van verschillende versies samengesteld en naar mijn hand gezet, en als ik het eindprodect in 4 punts Verdana afdruk passen al mijn voorwaarden, wonder boven wonder, op slechts een pagina A4, zodat ik daadwerkelijk bewapend met hele kleine lettertjes offertes kan uitbrengen. Mijn administratie had ook weer de voor mij gebruikelijke chaotische staat bereikt, en waar ik meestal mijn kop nog even lekker in het zand kan steken, moest ik daar dit weekend ook voor aan de bak, want de Belastingdienst heeft ook vernomen dat ik een bedrijf ben gestart en stuurde mij bij wijze van hartelijk welkomstpakket een blauwe envelop voor mijn BTW-aangifte. Met al die juridische toestanden raak ik natuurlijk wel ver van mijn core business verwijderd, dacht ik, dus om mezelf te troosten heb ik gisteravond voor het eerst zelf, met een heleboel boter en eieren, sauce Hollandaise gemaakt voor bij de asperges. En dan is het ineens wel weer lekker om een thuisrestaurant te hebben!

Weer zo'n zondag

Ik durf tegenwoordig niet meer zo goed te klagen over dat ik het druk heb. Ik zit namelijk nog voor een deel in de ziektewet, en hoewel dat mijns inziens op zich terecht is, betekent het wel dat ik, hoeveel ik ook te doen heb, eigenlijk nog meer zou moeten doen. En dat is jammer, want ik ben volgens mij best actief de laatste tijd. Deze week was dan ook een hele volle: we begonnen met een wederom ontluisterende studiedag, ik heb twee klassen teruggekregen (en dan hebben we het over tweemaal 25 derdeklassers in zo'n beetje het hele spectrum aan fasen van de (pre-)puberteit), dinsdag gaf ik oudercursus Klassieke Cultuur waarvoor vanzelfsprekend een kittige Powerpoint moest worden opgesteld, de PR-machine voor een lezing die ik op school georganiseerd heb moest gedaan worden (inclusief de poster die ik had ontworpen na vermenigvuldiging op het kleurenkopieerapparaat weggooien en een nieuwe maken omdat ik er natuurlijk weer een foute datum op had gezet), ik organiseer de jaarvergadering van de vakvereniging en de cateraar wilde precies weten hoeveel bitterballen we willen, het thuisrestaurant is donderdag ingeschreven bij de Kamer van Koophandel (iets wat ik met Michel en de toekomstig zakenpartner natuurlijk 's avonds als een groots horeca-festijn moest vieren), de vrijdag kon ik met mijn verse KvK-nummer in de hand gelijk besteden aan het aanvragen van een bankrekening en passen van horeca-groothandels, en dat dan tussen het schrijven van het ondernemingsplan door en tot slot had ik voor vrijdagmiddag en -avond een borrel met een tweetal collega's gepland. Het voordeel van een gering talent tot het focussen van mijn energie en concentratie is kennelijk dat ik heel veel gedaan kan krijgen, maar ik begin me zo onderhand wel af te vragen of ik niet actiever ben sinds ik minder werk. Gelukkig heb ik ook van alles niet gedaan: ik heb deze week welgeteld 0 keer gesport en geen letter literatuur gelezen.

Al met al is het dan wel heel lekker als in het weekend de agenda leeg is. Ik heb zo zeer niets te doen dat ik me tijd heb om me te verbazen over hoe georganiseerd ik tegenwoordig ben: waar ik vroeger makkelijk een hele zondag kon (en moest) besteden aan het opruimen van de woonkamer of mijn kleren, ligt alles nu keurig op zijn plek, mijn gehele financiële situatie is keurig in een Excel-bestandje ondergebracht en behoeft maximaal 5 minuten onderhoud en mijn lessen voor volgende week zijn helemaal voorbereid. Gelukkig komt 1 april steeds dichterbij, hetgeen betekent dat Michel en ik allebei de hete adem van de fiscus in onze respectievelijke nek voelen, en we daarom vandaag onze belastingaangifte hebben gedaan. Ook hiervoor geldt eigenlijk dat de boel misschien teleurstellend goed op orde is, want we konden alle belangrijke papieren gewoon in een keer pakken en we hebben binnen 70 minuten nadat ik het aangifteprogramma heb gedownload de taxman kunnen verblijden met onze afrekening van 2010 - en dat was vroeger wel anders. Een treurige ontwikkeling is het toch eigenlijk, dat volwassen worden: door al die efficiëntie houd ik zeeën van tijd over, en dan voel ik me vervolgens schuldig dat ik geen onderzoek zit te doen naar belangwekkende onderwerpen als 'De rol van de vrouw in het werk van Ernest Hemingway', of me geen zorgen maak over de naderende apocalyps, of geen bijdrage lever aan allerlei polemieken op Facebook. Intussen constateer ik dat ik me de rest van de dag alleen maar zorgen hoef te maken over de vraag of ik een martini met gin of met vodka zal drinken (ik denk met vodka overigens) en wellicht of de zalmtartaar met avocadocrème die ik wil bereiden in de praktijk net zo lekker is als ik in theorie denk. Meine Sorgen möcht' ich haben - zalig!

30 dagen niets kopen

Na een genoeglijk dagje Amsterdam met Michel, dat in het teken stond van mijn Kerstcadeaus (dat is ook een manier om de feestdagen optimaal te rekken, gewoon in februari pas openstaande cadeaus incasseren), maar waarop ik ook de kans heb gegrepen een nieuw paar 'duurste laarzen aller tijden' aan te schaffen, leek het me een mooi moment om wat matiging in mijn uitgavenpatroon aan te brengen. Los van het feit dat het wel een keer goed zou zijn voor mijn banksaldo als ik een tijdje niet te pas en vooral te onpas de kaart uit mijn portemonnee zou trekken, is het ook een voorbereiding op de nabije toekomst: als ik volgend schooljaar serieus van start wil gaan met het thuisrestaurant, en dat wil ik, zal ik minder op school moeten gaan werken, en dan gaan mijn vaste inkomsten omlaag, en waarschijnlijk precies dat deel van mijn salaris dat ik elke maand zonder enige scrupule over de balk smijt. Om mezelf rustig te laten wennen aan het soberder leven, heb ik besloten eerst een overzichtelijke termijn van 30 dagen in te stellen voor het project en met mezelf afgesproken dat ik geen geld zou uitgeven aan kleding, schoenen, boeken, cd's, dvd's, cosmetica en attributen voor de keuken.

Hoewel je een junk die aan het afkicken is een bezoek aan een drugspand van harte af zou raden, leek het mij juist wel verstandig om toch hier en daar wat winkels te bezoeken, zowel online als in real life. Ik kan namelijk moeilijk doen alsof er geen winkels zijn, en bovendien ging het me er juist om om bewust niets aan te schaffen, en als je geen dingen ziet die je wilt kopen, kan je ze ook niet ongekocht laten. Bij het winkelen in Leiden zag ik een jurkje met meetlintprint dat ik echt heel mooi vond, vervolgens gepast heb in de hoop dat het me niet zou staan, wat helaas niet het geval was (het flatteert echt alles wat ik heb), en keurig teruggehangen in het rek. Ik heb me ook voor geen enkele emailnieuwsbrief van mijn lievelingswinkels afgemeld, wat wel een aantal hele moeilijke momenten heeft veroorzaakt - Marlies Dekkers heeft een paar dagen geen verzendkosten geheven en All Saints bood mij, juist toen ik dacht dat het ergste achter de rug was, ineens 10% korting op een jurk die ik al eerder wilde hebben. En mijn grote held Elvis Costello bleek een nieuwe cd uit te hebben gebracht, die ik volgens mijn eigen regels niet mocht aanschaffen. Maar ik bleef standvastig, al heb ik de mensen in mijn directe omgeving wel flink lastig gevallen met hoe zwaar ik het had en doorlopend op Facebook zitten zeuren. Toen de 30 dagen voorbij waren, ben ik niet gelijk als een bezetene met de pinpas gaan wapperen, sterker nog, ik heb niets gekocht, behalve een paar theedoeken voor het thuisrestaurant. En dat hoefde ook niet: veel dingen die in eerste instantie als onmisbaar op me overkwamen verloren veel van hun aanschafurgentie toen ik even een weekje wachtte met afrekenen. De jurk van All Saints is dan ook op de hele lange baan geschoven, maar het meetlintjurkje ga ik wel aanschaffen, want al met al is dat het enige item dat zoveel indruk op me heeft gemaakt dat ik het na afloop van de magere dagen daadwerkelijk nog steeds wil bezitten. Gelukkig kan ik me nu nog dat soort uitgaven permitteren!

Op taartencursus

Het leek me, tussen alle zakelijke dingen die ik moet leren en ontwikkelen voor mijn thuisrestaurant door, wel even tijd om iets leuks te gaan doen, en dan in het kader van de goede voornemens met twee culinaire vrienden. Ik zit namelijk op het moment tot over mijn oren in fascinerende en adembenemende onderwerpen als rechtsvormen, KvK-nummers, bedrijfsaansprakelijkheidsverzekeringen en starterspakketten van al die banken die mij als beginnend ondernemer binnen willen halen (je vraagt je af waarom; ik hoop natuurlijk dat ze blind vertrouwen op mijn winstgevende capaciteiten, maar ik vrees eerlijk gezegd dat ze me gewoon voor de komende jaren in hun debetgreep willen krijgen). En daar wil ik geen thuisrestaurant voor beginnen - als ik me in al die dingen had willen verdiepen, was ik wel iets bedrijfskundigs gaan doen, maar ik wil koken. Daarom wilde ik als intermezzo in het zuur (want het zakelijke leed is nog lang niet geleden natuurlijk) nu even voor het zoet gaan, dus we hebben ons ingeschreven voor een patisseriecursus bij het Kookpunt in Rotterdam. Om de een of andere reden was ik daar nog nooit geweest, wat op zich achteraf financieel gezien een verstandige zet was, want behalve dat ze daar cursussen geven hebben ze ook een enorme kookwinkel, waar alles wat ik ooit aan culinaire apparaten en gadgets gewild heb (alsmede een flink aantal dingen waarvan ik van het bestaan niet wist maar die ik nu absoluut nodig heb) te koop wordt aangeboden.

Ik had voor een masterclass patisserie gekozen omdat ik niet zo goed ben in desserts. Ik ben er ook niet zo in getraind: zoals voor veel mensen die iets te zwaar zijn geldt ben ik altijd aan de lijn, en in mijn dieet zitten op het moment weinig tot geen koolhydraten, dus bloem- en suikerbommetjes zijn niet gewenst, en Michel, die helemaal niets hoeft te doen om zijn buik plat te houden (behalve regelmatig bier drinken kennelijk), is, naar eigen zeggen, 'niet zo'n toetjesmens', dus aan hem kan ik ook weinig zoets kwijt. Het leek me dus ook dat ik op deze cursus het meest zou kunnen leren. En dat was ook zo - onder de uiterst deskundige begeleiding van chef Gerard hebben allerlei dingen bereid waarvan ik dacht dat die niet voor gewone stervelingen waren weggelegd. Ik heb chocolademoussegebakjes, passievruchtenbavaroisetaart en een Zwitserse notentaart gemaakt; verder hebben we honing-notennougat gemaakt en in chocolade gedoopt, slagroomtruffels gespoten en eveneens in chocolade gewenteld en zelf marshmallows gemaakt. Ontzettend leerzaam, en deze cursus heeft me ook geïnstrueerd in de logistiek van het bereiden van een goed dessert als onderdeel van een diner, dus ik heb er voor het thuisrestaurant zeker wat aan. Nou nog even €1200 voor de mooiste keukenmachine aller tijden bij elkaar zien te sjacheren en ik kan de patisseriekoningin van Leiden en omstreken worden!

Me met mijn eigen zaak bemoeien

Ik ben druk bezig met het uitvoeren van mijn goede voornemens. Vooralsnog richt ik het meeste energie op nummer 4 (serieus mijn thuisrestaurant ontwikkelen). Als onderwijsmens ben ik ervan overtuigd dat een van de eerste stappen die je moet zetten als je iets nieuws wil doen het volgen van scholing is. De allereerste stap is natuurlijk winkelen (het aanschaffen van schrijfwaar gaat altijd vooraf aan scholing - nieuwe dingen schrijf je niet met oude pennen), maar kort daarop volgt het inschatten van wat je nog niet weet en het onderzoeken hoe je de hiaten in je kennis gaat vullen. Ik vind dit eigenlijk heel volwassen van mezelf, want het liefst zou ik al mijn tijd investeren in dingen die in deze fase nog helemaal niet aan de orde zijn, zoals het (laten) ontwerpen van een logo, het drukken van visitekaartjes, materiaal aanschaffen en de hele dag ter inspiratie kookboeken lezen. Helaas zijn dat nou net de activiteiten waar mijn kracht ligt, en ik zal me dus eerst even moeten richten op mijn zwakke plekken.

Ik heb namelijk helemaal geen idee hoe bedrijven in elkaar zitten. Mijn persoonlijke financiële management is jarenlang een drama geweest en begint pas sinds kort ergens op te lijken, maar van dingen als BTW, factureren en afschrijvingen weet ik helemaal niets. Daarom heb ik maandag een online cursus gedaan bij de Kamer van Koophandel, zodat ik na een kleine zes uur schelden tegen een virtuele mevrouw en braaf aantekeningen maken in elk geval het gevoel heb dat ik weet wat er nog allemaal uitgezocht, geleerd, gedaan en geregeld moet worden. Bovendien was ik daarna ook een beetje thuis in de terminologie, zodat ik dinsdag, tijdens het seminar waarvoor ik me bij de KvK Leiden (Start een eigen bedrijf) had aangemeld, niet volledig overspoeld zou raken door nieuwe woorden en begrippen, want jarenlange ervaring wijst uit dat ik in dergelijke gevallen mijn hersens uitzet en in mijn nieuwe schrift tekeningen van bloemen ga zitten maken.

Bij de online cursus was ik erg geschrokken van de mededeling dat 50% van de nieuwe ondernemingen er na 5 jaar mee gestopt is. Het introductie-rondje op het seminar was in dat opzicht een hele geruststelling, want mij leken veel meer dan de helft van de bedrijven die de mensen daar wilden starten bij voorbaat al kansloos; sommigen vanwege de motivatie om te beginnen ('ik zit in de WW en het moet van de UWV' lijkt me geen solide basis), en anderen vanwege het type bedrijf, bijvoorbeeld een consultancy-bureau voor hoe je LinkedIn moet gebruiken (dat kunnen we toch al?), een webwinkel die zich richt op 'vrouwen tussen de 20 en de 70 die midden in de maatschappij staan' (naar mijn perceptie zo'n beetje alle vrouwen, enkele nonnen en hoogbejaarden uitgezonderd), en een man die telefoondiensten en groene stroom gaat verkopen (want daar waren er nog niet genoeg van tenslotte). Al met al heb ik veel geleerd, ik weet nu waar ik me de komende weken onledig mee kan gaan houden: het behalen van een hygiënecertificaat en het vergelijken van algemene voorwaarden. Maar intussen vind ik wel dat ik mezelf een beetje mag belonen voor al dat noeste geleer en minstens een dag mag besteden aan online kookboeken shoppen...

Goede voornemens

Ik houd erg van nieuwe dingen. Ik kom bijvoorbeeld zelden zo dicht bij volmaakt geluk als op de momenten dat ik een gloednieuwe pot pindakaas opendraai en het onaangetaste oppervlak voor me zie. Als ik later rijk ben, ga ik elke keer als ik zin heb in pindakaas een nieuwe pot nemen, denk ik. Kleren houd ik zo lang mogelijk nieuw, dus bewaar ik ze soms jarenlang met kaartje en al in mijn kast, en hetzelfde geldt voor mijn omvangrijke verzameling opschrijfboekjes: ik vind ze gewoon het mooist als er niets in geschreven is, zodat ik nu verspreid over het huis een stuk of 20 maagdelijke exemplaren heb, en liever een nieuw project inluid door een nieuw boekje te kopen dan een van de boekjes uit de voorraad aan te breken. Die wil ik namelijk nog heel even bewaren...

Een nieuw jaar is voor mij ook een prachtig geschenk. Wat er ook in het vorige jaar gebeurd is, ik heb op 1 januari een volledig onaangetast jaar voor me, waarmee ik kan doen wat ik wil. Vandaar ook dat ik elk jaar veel plezier ontleen aan het formuleren van mijn goede voornemens (overigens heb ik ook de neiging om elke maandag met goede voornemens de week te beginnen, maar dat zijn voornemens van een andere, meer praktische aard). Het liefst neem ik me tien dingen voor (ik heb namelijk ook een getallenafwijking), en dit jaar is me dat weer gelukt. Ze vallen op te delen in een aantal categorieën:

De gebruikelijke 'dit jaar gaat het echt lukken' sport- en afvalcategorie

1. BMI van 25 bereiken en vasthouden

2. 4 keer per week sporten

Deze 2 spreken voor zich, en voornemen 1 zal ik bereiken aan de hand van voornemen 2. Ik plan mijn sportactiviteiten keurig in mijn agenda, en vooralsnog voer ik ze ook netjes uit. Bovendien heb ik mijn Wii Fit herondekt, en we zijn nu, hoewel hij me op mijn donder gaf omdat hij me al 2 en een half jaar niet gezien had, de beste vrienden, zeker sinds hij mij naar aanleiding van mijn lunges tot 'muscle legend' heeft uitgeroepen.

De dit jaar toch wel urgente 'je leeft niet om te werken, je werkt om te leven'-categorie

3. Gemotiveerd raken voor het werk dat ik doe

4. Serieus mijn thuisrestaurant ontwikkelen

Ik zit nog steeds voor een deel van de week thuis, en dat lijkt me geen wenselijke situatie voor de lange termijn. Ik wil dolgraag een baan waarvoor ik gemotiveerd ben. Volgens mij is er een aantal mogelijkheden, namelijk mijn schouders zetten onder de baan die ik heb, een totaal andere baan zoeken, of naast de baan die ik heb iets anders gaan doen, om zo voor het geheel gemotiveerd te raken. Ik kies het laatste; het plan zal volgend schooljaar pas uitgevoerd kunnen worden, maar dan heb ik iets om me op voor te bereiden en naar uit te kijken. Ik droom al jaren van thuisrestaurant (waarbij ik kook bij anderen) en die plannen ga ik dit jaar uitwerken.

De elk jaar op een andere manier ingevulde 'dit jaar wordt alles anders'-categorie

5. Minder troep maken

6. 52 boeken lezen

7. 'Use it or lose it' toepassen op cosmetica en kleding.

8. Goed voor mijn huid zorgen

Het eerste voornemen van deze categorie heb ik tactisch geformuleerd; meestal neem ik me voor om geen troep meer te maken, en dat lukt dan niet. 'Minder troep' is zo arbitrair dat ik denk dat dat me wel zou moeten lukken. Naast een poging om dit jaar wel het gemiddelde van 1 boek per week te halen, wordt het zo onderhand tijd om serieus aandacht te besteden aan mijn huid (ik ben niet meer zo piep, tenslotte) en dat kan zo goed als gratis, want ik heb ontzettend veel onderhoudsmaterialen in huis. Als ik ze niet gebruik, moet ik ze weggooien, en hetzelfde geldt voor de kleren die ik niet draag.

En tot slot, de jaarlijkse 'je hebt zulke fijne mensen in je leven, doe er eens wat mee'-categorie

9. Leuke dingen doen met Michel

10. Vaker koken voor vrienden

Ik wil in 2011 meer contact met vrienden en dat combineer ik natuurlijk het liefst met etentjes, want ik vind koken het leukste wat er is en dan kan ik gelijk oefenen voor het thuisrestaurant. Ook quality time met mijn partner hoort thuis in het lijstje goede voornemens; het is heel makkelijk om aan het eind van de dag lekker op de bank te gaan hangen, maar memorabel zijn die avonden niet. Gelukkig hebben we dit jaar al een excursie, een toneelvoorstelling en een weekend weg geregeld, dus dat is een voornemen waarbij ik door het object gesteund word.

Al met al een hele lijst, maar ik weet zeker dat het een heel mooi jaar wordt - als ik zelfs maar een deel van deze targets haal, kan ik in december 2011 tevreden terugkijken, en dat is toch uiteindelijk het doel van goede voornemens.