Juridische zaken

Deze week mocht ik weer op cursus bij de Kamer van Koophandel, op woensdagavond van 19 tot 22 uur (je vraagt je toch af wanneer die mensen eigenlijk eten). Dit keer was het onderwerp 'Juridische zaken voor starters', dus ik had me mentaal voorbereid op een avond vol spanning en sensatie. Na het traditionele voorstelrondje, waarbij het hoogtepunt dit keer werd aangeboden door een meneer die van plan was in restaurants chefs te gaan scholen in de Ayurvedische kookprincipes, begon de cursus met een presentatie over rechtsvormen, het handelsnaamregister en de flexibilisatie van het BV-recht, waarna het stokje, of eigenlijk de Powerpoint-afstandsbediening, werd overgenomen door een snelle jurist van een echt advocatenkantoor, die ons duidelijk maakte dat we moesten zorgen dat we alles wat we deden of lieten in onze Algemene Voorwaarden helemaal dichtgetimmerd hadden, omdat anders hij of een van zijn confrères onze prille bedrijfjes echt helemaal zonder enige scrupules tot de grond toe stuk zou maken. Het bloeddorstige geknik van het aanvankelijk schattig ogende meisje, van wie ik dacht dat ze alleen maar mee was om de indrukwekkend dikke boeken van de jurist vast te houden, boezemde me nog veel meer angst in, zodat ik me plechtig voornam om mezelf tegen zowel juridische ongemakken als juristen te beschermen en serieus met mijn voorwaarden aan de slag te gaan. Bovendien heb ik in de pauze uitgebreid gesproken met iemand die een potentiële klant bleek te zijn, met een netwerk dat ik volgaarne zal aanboren, dus al met al was het zeker geen verloren avond.

Die Algemene Voorwaarden stonden voor dit weekend op het programma. Gelukkig is het niet de standaardprocedure om die dingen helemaal zelf uit het niets op te stellen: ik heb een aantal Algemene Voorwaarden van vergelijkbare bedrijven vergeleken en het merendeel van de voorwaarden is gewoon, inclusief spelfouten, van anderen overgenomen. Ik heb een soort mega-fusie van verschillende versies samengesteld en naar mijn hand gezet, en als ik het eindprodect in 4 punts Verdana afdruk passen al mijn voorwaarden, wonder boven wonder, op slechts een pagina A4, zodat ik daadwerkelijk bewapend met hele kleine lettertjes offertes kan uitbrengen. Mijn administratie had ook weer de voor mij gebruikelijke chaotische staat bereikt, en waar ik meestal mijn kop nog even lekker in het zand kan steken, moest ik daar dit weekend ook voor aan de bak, want de Belastingdienst heeft ook vernomen dat ik een bedrijf ben gestart en stuurde mij bij wijze van hartelijk welkomstpakket een blauwe envelop voor mijn BTW-aangifte. Met al die juridische toestanden raak ik natuurlijk wel ver van mijn core business verwijderd, dacht ik, dus om mezelf te troosten heb ik gisteravond voor het eerst zelf, met een heleboel boter en eieren, sauce Hollandaise gemaakt voor bij de asperges. En dan is het ineens wel weer lekker om een thuisrestaurant te hebben!

Weer zo'n zondag

Ik durf tegenwoordig niet meer zo goed te klagen over dat ik het druk heb. Ik zit namelijk nog voor een deel in de ziektewet, en hoewel dat mijns inziens op zich terecht is, betekent het wel dat ik, hoeveel ik ook te doen heb, eigenlijk nog meer zou moeten doen. En dat is jammer, want ik ben volgens mij best actief de laatste tijd. Deze week was dan ook een hele volle: we begonnen met een wederom ontluisterende studiedag, ik heb twee klassen teruggekregen (en dan hebben we het over tweemaal 25 derdeklassers in zo'n beetje het hele spectrum aan fasen van de (pre-)puberteit), dinsdag gaf ik oudercursus Klassieke Cultuur waarvoor vanzelfsprekend een kittige Powerpoint moest worden opgesteld, de PR-machine voor een lezing die ik op school georganiseerd heb moest gedaan worden (inclusief de poster die ik had ontworpen na vermenigvuldiging op het kleurenkopieerapparaat weggooien en een nieuwe maken omdat ik er natuurlijk weer een foute datum op had gezet), ik organiseer de jaarvergadering van de vakvereniging en de cateraar wilde precies weten hoeveel bitterballen we willen, het thuisrestaurant is donderdag ingeschreven bij de Kamer van Koophandel (iets wat ik met Michel en de toekomstig zakenpartner natuurlijk 's avonds als een groots horeca-festijn moest vieren), de vrijdag kon ik met mijn verse KvK-nummer in de hand gelijk besteden aan het aanvragen van een bankrekening en passen van horeca-groothandels, en dat dan tussen het schrijven van het ondernemingsplan door en tot slot had ik voor vrijdagmiddag en -avond een borrel met een tweetal collega's gepland. Het voordeel van een gering talent tot het focussen van mijn energie en concentratie is kennelijk dat ik heel veel gedaan kan krijgen, maar ik begin me zo onderhand wel af te vragen of ik niet actiever ben sinds ik minder werk. Gelukkig heb ik ook van alles niet gedaan: ik heb deze week welgeteld 0 keer gesport en geen letter literatuur gelezen.

Al met al is het dan wel heel lekker als in het weekend de agenda leeg is. Ik heb zo zeer niets te doen dat ik me tijd heb om me te verbazen over hoe georganiseerd ik tegenwoordig ben: waar ik vroeger makkelijk een hele zondag kon (en moest) besteden aan het opruimen van de woonkamer of mijn kleren, ligt alles nu keurig op zijn plek, mijn gehele financiële situatie is keurig in een Excel-bestandje ondergebracht en behoeft maximaal 5 minuten onderhoud en mijn lessen voor volgende week zijn helemaal voorbereid. Gelukkig komt 1 april steeds dichterbij, hetgeen betekent dat Michel en ik allebei de hete adem van de fiscus in onze respectievelijke nek voelen, en we daarom vandaag onze belastingaangifte hebben gedaan. Ook hiervoor geldt eigenlijk dat de boel misschien teleurstellend goed op orde is, want we konden alle belangrijke papieren gewoon in een keer pakken en we hebben binnen 70 minuten nadat ik het aangifteprogramma heb gedownload de taxman kunnen verblijden met onze afrekening van 2010 - en dat was vroeger wel anders. Een treurige ontwikkeling is het toch eigenlijk, dat volwassen worden: door al die efficiëntie houd ik zeeën van tijd over, en dan voel ik me vervolgens schuldig dat ik geen onderzoek zit te doen naar belangwekkende onderwerpen als 'De rol van de vrouw in het werk van Ernest Hemingway', of me geen zorgen maak over de naderende apocalyps, of geen bijdrage lever aan allerlei polemieken op Facebook. Intussen constateer ik dat ik me de rest van de dag alleen maar zorgen hoef te maken over de vraag of ik een martini met gin of met vodka zal drinken (ik denk met vodka overigens) en wellicht of de zalmtartaar met avocadocrème die ik wil bereiden in de praktijk net zo lekker is als ik in theorie denk. Meine Sorgen möcht' ich haben - zalig!

Opgeruimd staat netjes

In het kader van goed voornemen nummer 5 (minder troep maken) ben ik begonnen met het aanpakken van de rotzooihaarden in ons huis. Ik heb een heel eigen manier van chaos genereren. Ik bouw namelijk nestjes, en dat doe ik thuis, op school en eigenlijk overal waar ik langer dan 24 uur ben; ik zoek een plek waar ik graag zit, haal dingen die daar niet horen maar die ik om me heen wil hebben (romans, kookboeken, leuke kaarten, tubes handcrème) naar die plek, en laat ze daar vervolgens liggen. Als het dan een behoorlijk zootje begint te worden, dump ik daar ook spullen die ik niet per se om me heen wil hebben (post, belangrijke papieren, oude kranten) omdat er inmiddels toch geen redden meer aan is. Een hoekje van het huis dat de fase 'het heeft toch geen zin om op te ruimen, er ligt te veel' heeft bereikt, kan makkelijk maanden in die staat verkeren; ik schuif de spullen opzij als ik er wil zitten, en poezen plooien zich overal omheen als ze ergens willen slapen.

Een mooi voorbeeld van een dergelijke haard is het hoekje van de bank waar ik meestal zit. Tussen de leuning en de muur is een ruimte waar ik (een aantal van) mijn tassen bewaar, op de leuning leg ik alles waar ik even mee bezig ben, en tegen de muur staat een laag tafeltje waarop allerlei frutsels liggen. Bovendien bevinden zich ergens in die omgeving ook altijd mijn breitas, mijn schooltas en de tas die ik op dat moment gebruik, en gebruik ik het tijdschriftendeel van de glazen tafel om diverse papieren te parkeren. Dit soort zooi maakt een woonkamer natuurlijk niet heel aantrekkelijk, dus ik heb gisteren anderhalf uur van mijn leven geïnvesteerd om de boel daar weer in goede banen te leiden.

Opruimen doe ik op een vaste manier. Als ik de plek heb gevonden die ik wil rationaliseren begint de deconstructie-fase: ik verspreid alles wat daar ligt over de vloer en ga het dan sorteren in stapeltjes ('hoort hier niet', 'hoort hier wel', 'oud papier', 'belangrijk papier', 'wat is dit?', 'hé, ik dacht dat ik dit kwijt was'). Het voordeel van deze aanpak is dat het radicaal is en er dus snel van alles gebeurt, het nadeel is dat ik het me wel eens overkomt dat ik, als ik de troep van een overzichtelijk hoekje heb laten exploderen tot een hele kamer, geen zin meer heb om door te gaan. Als ik in deze fase afhaak, komt het nooit meer goed en zal de kamer die ik onder behandeling er nog maanden uitzien alsof Osama Bin Laden de leiding over de opruimexpeditie had. Maar als ik doorzet, ga ik in de daarop volgende reconstructie-fase van extreme chaos naar een heerlijke zen-achtige rust, reinheid en regelmaat. De oppervlakken die ik tijdelijk had volgebouwd met rotzooi raken een voor een leeg, er ligt niets meer waar het niet hoort te liggen, ik heb dingen teruggevonden die ik dacht voorgoed verloren te hebben en ik voel me met de minuut minder overspoeld door troep. De laatste fase in het proces, de onderhoudsfase, is voor mij de lastigste. Ik hoop dat ik me aan mijn goede voornemen kan houden en dat ik het hele jaar gewoon over een keurig hoekje bank kan beschikken, maar ik ken mezelf wel een beetje, en vrees het ergste. We zullen zien...